Boek Recensie

Recensie – Schaduwkus

Recensie – SchaduwkusSchaduwkus by Richelle Mead, Carolien Metaal
Published by Uitgeverij Moon on October 1th 2010
Pages: 426
Goodreads
five-stars

Lissa Dragomir, prinses van de Moroi, is een sterfelijke vampier die onlosmakelijk verbonden is met de magie van de aarde. Ze moet te allen tijde beschermd worden tegen de Strigoi: de onsterfelijke vampiers die ongelooflijk wreed en gevaarlijk zijn.Rose, de beste vriendin van Lissa, is een dhampier. Zij leidt een gevaarlijk leven dat in dienst staat van het beschermen van Lissa tegen de Strigoi. Die zijn namelijk vastbesloten om haar een van hen te maken.Twee jaar nadat ze uit angst zijn weggelopen van de diep in de wouden verscholen Academie van St. Vladimir worden Rose en Lissa opgepakt en daarnaartoe teruggebracht.Zowel binnen als buiten de ijzeren hekken van de academie blijven Rose en Lissa in de greep van de angst. Ze dienen de verleidingen van verboden liefdes het hoofd te bieden en altijd op hun hoede te zijn, want anders maken de Strigoi Lissa voor altijd een van hen...

Het verhaal gaat verder waar het vorige stopte, dus als je IJskoud nog niet hebt gelezen, zou ik hier stoppen met de recensie te lezen. Rose en Lissa zijn beiden weer veilig op de Academie en haar hele ‘klas’ begint aan een nieuwe opdracht waarbij hoeders de Moroi dag en nacht zullen moeten beschermen tegen de leidinggevenden die zich voordoen als Strigoi. Helaas pakt dit voor Rose iets anders uit dan ze had gehoopt.

Buiten dat heeft Rose meer problemen: waarom loopt Adrian nog steeds achter haar aan? Is er een reden voor haar depressieve aanvallen? Is het echt Mason die ze steeds ziet verschijnen, of lijdt ze aan posttraumatische stress? En hoe moet het nu met Dimitri en haar?

Wat ze alleen niet weet, is dat Rose bijzonder goed is in het opsporen van Strigoi. En ze zal haar gaven harder nodig hebben dan ze in eerste instantie verwacht had.

Ik vind de cover eigenlijk best mooi, lekker mysterieus maar toch een beetje vrolijk, maar de vreemde blik van het meisje en vooral de ondertitel spreken mij niet aan. Het meisje kijkt naar mijn idee een beetje duf, terwijl Rose totaal niet duf is in het verhaal. En de ondertitel geeft me een beetje het gevoel alsof het voor jongere kinderen geschreven is. Het staat natuurlijk op elk deel van de reeks en dat heeft voor mij de originaliteit te niet gedaan.

Dit boek schoof onmiddellijk om hoog naar een van de eerste plekken op mijn to read-stapel door het vorige deel uit de serie. Jullie konden een tijdje terug een lovende recensie van dat deel lezen, en het is natuurlijk logisch dat ik meteen door wilde lezen (dat heb ik ook gedaan). Ook is de schrijfstijl van Mead een van de factoren geweest waardoor ik door wilde lezen. Ze schrijft zo lekker nuchter, luchtig en met heel veel humor, dat het niet een ‘normaal fantasy-verhaal’ is, maar zelfs af en toe wat weg heeft van de humor in een chicklit. En ik denk dat dát de combinatie is geweest waardoor het boek (bij mij in ieder geval) zo goed aanslaat.

Het viel me op dat Rose in dit boek veel meer zichzelf lijkt te worden. In de eerste twee boeken was ze nog een arrogant kind, ze wist niet goed wat ze met zichzelf en de anderen aanmoest. Maar gaandeweg leert ze zichzelf beter kennen en wordt ze zelfs een beetje gevoelig. Dit heeft Mead goed opgelost, omdat ik haar eerste houding nu een beetje zat begon te worden.

Natuurlijk (en gelukkig!) speelt Dimitri ook in dit verhaal nog een grote rol. Hij is echt mijn favoriete personage en ik vind Roza en Dimka super samen. Er wordt ook in dit verhaal weer veel aandacht aan dit (soort van) stelletje besteed en je voelt de aantrekkingskracht van de bladzijden spatten.

De liefde tussen Lissa en Christian daarentegen wordt op een laag pitje gezet en het lijkt of hij haar niet meer vertrouwd. Hoe verder Christian van Lissa wegdrijft, hoe dichter hij bij Rose komt. Niemand had kunnen voorspellen hoe goed die twee kunnen samenwerken.

En dan de ontknoping. Ik kan er weinig over zeggen zonder iets te verklappen, dus ik zeg maar niets. Ik zeg alleen dat je gaat huilen, je het boek door de kamer wil gooien en je ziel een klein beetje afbrokkelt. Ik hoop dat je zelf de moeite neemt om het te ervaren, al is het geen echt pretje. Wél mooi beschreven door Richelle Mead, dat kan ik gelukkig wel zeggen. Maar ik snap niet hoe wreed sommige schrijvers kunnen zijn.

 

Ja, het was zeker weer een mooi boek. Hij is iets dikker dan de vorige delen, maar ik kan dit ruim 400 bladzijden dikke boek geen dikke pil noemen. Mead laat ons weten wat we willen en laat de onbelangrijke aspecten achterwege. Als je de schrijfstijl van boek 1 en boek 2 niets vond, zal he tje hier nog steeds niet aanstaan. Maar hield je van de vorige delen, dan is dit een dikke aanrader voor jou. Ik heb in ieder geval enorm genoten en ik kan niet wachten tot ik Bloedbelofte (deel 4) in mijn handen heb!

 

 

five-stars
Back to study

Over de auteur

Coffee 'nd Cookie

Plaats reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg me

Aan het lezen

Opgevraagd van Goodreads

Deze reviews kun je verwachten

None yet!

Nieuwsbrief

Archief

Bol.com – De winkel van ons allemaal

Korting op je studieboeken